Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2017

Ἡ συντριβή τῶν νεοταξικών σοφιστειῶν

Ἡ συλλογιστική τῆς παγκοσμιοποιητικῆς προπαγάνδας εἶναι τόσο ἀληθής ὅσο ἡ ἀριθμητική πράξη στόν πίνακα. Στην ἔνθετη φωτογραφία τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ κ. Ρωμανοῦ.

«Στα Ἠθικά Νικομάχεια ὁ Ἀριστοτέλης ἀναπτύσσει μία θεωρία περί ἀρετῆς, ἡ ὁποία μπορεῖ νά παραγάγει χρήσιμα συμπεράσματα γιά ἕναν τρόπο μέ τόν ὁποῖον οἱ σύγχρονοι σοφιστές ἐπιτυγχάνουν, ἀνεπαισθήτως, μετατοπίσεις ἐννοιῶν κατά τό δοκοῦν. Ἡ ἀρετή, ἐξηγεῖ ὁ μέγας διδάσκαλος, εἶναι μεσότης μεταξύ δύο ἄκρων μέ ἀρνητικό πρόσημο∙ ὅμως ὁμοιάζει περισσότερο μέ τό ἕνα ἄκρο. Παράδειγμα ἡ γενναιοδωρία, ὡς ἀρετή, τοποθετεῖται ἀνάμεσα στήν ἀσωτία (ἡ σπατάλη), ἀφενός, στήν τσιγκουνιά, ἀφετέρου. Ὁμοιάζει, ὅμως, περισσότερο ὁ γενναιόδωρος μέ τόν σπάταλο παρά μέ τόν τσιγκούνη. Ἡ ἀνδρεία πάλι τοποθετεῖται ἀνάμεσα στόν παράτολμο καί τόν δειλό. […] Οἱ σοφιστές τῆς αποδόμησης ἡρώων τοῦ ἔθνους ἤ τῶν μεγάλων ἐπιτευγμάτων ἑνός λαοῦ, γνωρίζουν πώς νά μετατοπίζουν τίς ἔννοιες τῆς ἀρετῆς πρός τήν κακία μέ τόν παραπάνω τρόπο. Στόχος τους εἶναι νά ἐξαλείψουν ὑποδειγματικούς χαρακτῆρες καί δράσεις τοῦ παρελθόντος πού προσφέρονται γιά μίμηση ἀπό τούς νεότερους. Στόχος τους εἶναι νά ἀμαυρώσουν (πάντα μέ τήν «κριτική» ἱστορική έρευνα) τίς ἐμβληματικές προσωπικότητες καί ἱστορικές στιγμές ἰδεαλιστικῆς ὁλοκλήρωσης, οἱ ὁποῖες λειτουργοῦν ὑποδειγματικά γιά τήν ὁμοψυχία ἀνθρώπων γύρω ἀπό ἕνα κοινό ὅραμα, μία ὑψηλή στοχοθεσία. Αὐτό τό ὀνομάζουν, πάλι μέ μία μετατόπιση ἐννοιῶν,“εθνικισμό”».

Κωνσταντῖνος Π. Ρωμανός, «Ἀπό τήν Ἐθνοκτονία στήν Ἀφύπνιση. Ἀντίλογος στή Σοφιστική τῆς Νέας Τάξης», ἐκδόσεις Πελασγός, σ. 67

Ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν προβλημάτων, τῶν διλημμάτων καί τῶν προκλήσεων πού ἀντιμετωπίζουν τά πρόσωπα ἤ οἱ συλλογικότητες μπορεῖ νά ἀντιμετωπιστεῖ ἐπιτυχῶς, ἄν ἐξεταστοῦν ὑπό τό ψυχρό φῶς τῆς λογικῆς. Καί στίς σωματικές ἀσθένειες ἰσχύει αὐτό. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἴαση, ἄν δέν προηγηθεῖ ὀρθή διάγνωση.
Ὁ Κωνσταντῖνος Ρωμανός, καθηγητής Φιλοσοφίας στό Πανεπιστήμιο τοῦ Αἰγαίου καί συγγραφέας τοῦ βιβλίου ἀπό τό ὁποῖο προέρχεται τό ἀπόσπασμα στήν ἀρχή τοῦ κειμένου, ἔχει διαγνώσει τά αἴτια, τά συμπτώματα μέ τά ὁποία ἐκδηλώνεται ἡ νεοταξική νόσος στίς σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Ἔχει μελετήσει σέ βάθος τό ἰδεολογικό ἐπίχρισμα καί τό σοφιστικό

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2017

Ντρέπεται πού εἶναι(;) Ἕλληνας!

Ὁ Μπουτάρης προσπαθεῖ νά κρύψει 74 χρόνια καί τό... πετρωμένο ἁλάτι στίς ἁλατιέρες πίσω ἀπό τίς κόκκινες κάλτσες του.

Πρῶτο καί κυριότερο: Μπουτάρης καί Καμίνης εἶναι τό δημαρχικό δίδυμο ποῦ ἐπέβαλε ὁ ΓΑΠ. Αὐτό καί μόνο ἀρκεῖ ὡς «στίγμα» ἐντοπισμοῦ τῶν νοοτροπιῶν αὐτῶν τῶν «ἡρώων» τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοικήσεως καί ἐξαιρετικό ἐπιχείρημα γιά τήν κατάργηση τῶν αυτοδιοικητικών ἐκλογῶν καί τοῦ διορισμοῦ τῶν δημοτικῶν ἀρχόντων ἀπό τόν ὑπουργό Ἐπικρατείας. Πάλι Μπουτάρη καί Καμίνη θά εἴχαμε, ἀλλά τοὐλάχιστον θά εἶχαν ἀποφευχθεῖ τά ἔξοδα.

Πᾶμε τώρα στόν Μπουτάρη. Οἱ παρελάσεις ὁμοφυλόφιλης ὑπερηφανείας τοῦ ἀρέσουν. Οἱ νταγλαράδες μέ τά μουστάκια, τά πον-πον, τίς ρόζ σφυρίχτρες, τίς γόβες, τά διχτυωτά καλσόν καί τά μίνι μᾶλλον τοῦ

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2017

Το ΠΑΣΟΚ δέν εἶναι κατσαρίδα

Ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια τά ἀντιπαθή δικτυόπτερα συκοφαντοῦνται ἀσύστολα, παραλληλιζόμενα μέ τό σχεδόν ἀπέθαντο Κίνημα πού ἵδρυσε ὁ Ἀντρέας.

«Μετά ἀπό τόν πυρηνικό πόλεμο θά ἔχουν ἐπιβιώσει οἱ κατσαρίδες καί ἡ πασοκάρα» ἀκούγεται στίς ροῦγες Ἀθηνῶν, περιχώρων καί περιφερείας. Μόλις δέ ἠκούσθη στόν ἀέρα τό μπάμ τῆς ὁλικῆς ἐπαναφοράς τοῦ ἀκάματου κωπηλάτου «Τζέφρυ» στή μετάλλαξη τοῦ κόμματός του, ὡς ἁπλός στρατιώτης ὑπό τήν παντιέρα τῆς καστροπολεμάρχισσας Φώφης, ἐδόθη ἕνα ρεσιτάλ κατσαριδοφοβίας καί αντιπασοκισμοῦ συνάμα. Αὐτή ἡ συκοφαντική ἐκστρατεία ἐνορχηστρώθηκε ἀπό τούς

Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2017

Ἀποκλειστικό: Παρέμβαση Ἄκη Τσοχατζόπουλου γιά τό μέλλον τῆς κεντροαριστερᾶς.

Ἡ ἀδιάσπαστη γραμμή τῆς ἑλληνικότητας

Ο δικέφαλος αετός ήταν έμβλημα της δυναστείας των Παλαιολόγων. Στο κέντρο του, το μονό- γραμμα των Παλαιολόγων. Στην ένθετη φωτογραφία, το εξώφυλλο του βιβλίου της Αννας Δημητρίου-Μιχαήλ

«Ὁ κρητικῆς καταγωγῆς Φραγκίσκος Σκοῦφος (1644-1697) σπούδασε στήν Ἰταλία. Το 1669 χρημάτισε καθηγητής τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου τῆς Βενετίας καί τό ἔτος 1681 ἐξέδωσε τό ἔργο “Ρητορική”, ἀπό τό ὁποῖο παραθέτουμε τό κατωτέρω ἀπόσπασμα καί στό ὁποῖο φαίνεται ἡ ἀγάπη του πρός τήν πατρίδα καί ἡ ἀγωνία του γιά τήν τύχη τῶν συμπατριωτῶν του Ἑλλήνων: 

“Με τό σχῆμα τῆς δεήσεως θέλω παρακαλέσει τόν ἐλευθερωτήν τοῦ κόσμου Χριστόν, νά ἐλευθερώση μίαν φοράν τό ἑλληνικόν γένος ἀπό τήν δουλείαν τῶν Αγαρηνῶν, καί ἀπό τάς χεῖρας τοῦ Ὀτομανικού Βριάρεως. Φθάνει, κριτά δικαιώτατε, φθάνει! Ἕως πότε οἱ τρισάθλιοι Ἕλληνες έχουσι νά εὑρίσκωνται εἰς τά δεσμά τῆς δουλείας [...] Ἐνθυμήσου, θεάνθρωπε Ἰησοῦ, πώς τό ἑλληνικόν γένος ἐστάθη τό πρῶτον, ὀποῦ ἄνοιξε ταῖς αγκάλαις, διά νά δεχθῆ τό θείον σου Εὐαγγέλιον[...] κάμε νά φύγουν τόν ζυγόν τέτοιας βαρβαρικῆς αἰχμαλωσίας [...] ὕψωσαι πάλιν εἰς τήν προτέραν δόξαν τό γένος”».
Ἄννας Δημητρίου-Μιχαήλ, «Ἑλληνικότητα: Ἰδεολόγημα ἤ Ἐθνική Ταυτότητα;», Ἀθήνα 2013, ἐκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 50

Γιά μεγάλη μερίδα τοῦ λαοῦ ἡ ἀθέατη ὄψη τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ Ἱστορία του καί ὅσα συνθέτουν τό

Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2017

Τα ἀρχαῖα ἑλληνικά δημιουργοῦν ἐλίτ


Ἄποψη ἀπό τίς ἐγκαταστάσεις τοῦ Ἶτον. Στήν ένθετη εἰκόνα τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου μέ τήν βιογραφία τοῦ Τζόρτζ Ὄργουελ

«Στο δημόσιο σχολεῖο μποροῦσε νά μπει ἕνα παιδί στά δεκατέσσερά του χρόνια. Ἔπρεπε προηγουμένως νά ξέρει Λατινικά, Ἑλληνικά, μαθηματικά κι ἕνα σωρό ἄλλα πράγματα, πού ἦταν δύσκολο νά τά μάθει ἀπό μία γκουβερνάντα ἤ ἀπό ἕνα κοινό δημοτικό σχολεῖο. Γι' αὐτό εἶχαν ἱδρυθεῖ μερικά ἰδιωτικά "σχολεῖα", γιά παιδιά ἀπό ὀχτώ ἕως δεκατεσσάρων χρόνων, πού τά προετοίμαζαν γιά τά πιό δύσκολα καί σκληρά Δημόσια Σχολεῖα. Τά "φροντιστήρια" αὐτά ἦταν ἀρκετά ἀκριβά καί ἐξ ἴσου σκληρά μέ τά Δημόσια Σχολεῖα: ντρεσάριζαν τά παιδιά μέ πολλή αὐστηρότητα καί κάμποσο ξύλο, μαθαίνοντάς τα νά ὑπακοῦν, νά μελετοῦν καί νά ὑποτάσσονται».

Peter Stansky & William Abrahams «Ὁ Ἄγνωστος Ὄργουελ», ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 26

Ὁ Τζορτζ Ὄργουελ, ὁ ὁραματιστής τῆς τυραννικῆς δυστοπίας τοῦ «1984» καί ὁ δημιουργός τοῦ συμβολικοῦ καί τόσο ἀληθινοῦ κόσμου πού ζοῦσε στή «Φάρμα τῶν Ζώων», ἦταν ἕνα ἀπό τά πολλά παιδιά τῆς βρετανικῆς αὐτοκρατορίας πού εἶχαν τήν τύχη καί τήν ἀτυχία νά γεννηθοῦν σέ οἰκογένεια ὑπαλλήλων πού στελέχωναν τίς ὑπηρεσίες τοῦ Στέμματος στίς ἀποικίες. Ἡ τύχη ἔγκειτο στά προνόμια πού ἀπολάμβαναν ὅσο ζοῦσαν ἐκεῖ καί ἡ ἀτυχία στήν ἀπώλεια ὅλων τῶν ἀνέσεων μόλις ἐπιβιβάζονταν στό πλοῖο ἐπιστροφῆς γιά την πατρίδα. Ἡ συνταξιοδότηση ἑνός ὑπαλλήλου πού δούλευε στίς ἀποικίες ἰσοδυναμοῦσε μέ

Σάββατο, Ιανουαρίου 14, 2017

Γιατί «πατώνουν» οἱ Ἕλληνες μαθητές

Ἔκπληκτοι δημοσιογράφοι μεταδίδουν ὅτι οἱ φίλοι τους οἱ πολιτικοί ἀντί γιά σκεπτόμενους πολίτες δημιουργοῦν ντουβάρια γιά νά τούς ψηφίζουν!

Ἅπαντες τώρα ἀνακάλυψαν τόν διαγωνισμό PISA, στόν ὁποῖο ἔλαβαν μέρος οἱ Ἕλληνες μαθητές μέ οἰκτρές ἐπιδόσεις. Ὅμως, ὁ δρ Ἀλκιβιάδης Κωνσταντῖνος Κεφαλᾶς, διευθυντής Ἐρευνῶν τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν στό Ἰνστιτοῦτο Θεωρητικῆς καί Φυσικῆς Χημείας, τά ἔχει γράψει, ἀναλύσει καί ἑρμηνεύσει μέ ἄρθρο του στήν ἱστοσελίδα τῆς «δημοκρατίας» ἤδη ἀπό τήν 28η Ὀκτωβρίου!


Το ἄρθρο τιτλοφορεῖται «Ἡ ἐθνική συλλογική ευφυΐα τήν 28ήν Ὀκτωβρίου 2016», στό ὁποῖο διαβάζουμε τά ἀκόλουθα: «Τό 2010, τό ἔγκυρο ἐπιστημονικό περιοδικό "Intelligence" δημοσίευσε ἄρθρο σχετικά μέ τόν δείκτη εὐφυΐας 108 ἐθνῶν (National IQ index), ἔνθα τεκμηριώνεται ὅτι ὁ ἑλληνικός λαός ἔχει δείκτη ευφυΐας ἴσον μέ 92, ὅταν ὁ μέσος εὐρωπαϊκός ὄρος εἶναι 99, ἐνῶ τόν ὑψηλότερο στήν Εὐρώπη ἔχουν οἱ Ἰσλανδοί καί οἱ Ἑλβετοί, ἰσούμενο μέ 101. Ἔτσι λοιπόν, μαζί μέ τούς ἄλλους ὀξυδερκεῖς Βαλκάνιους, οἱ Ἕλληνες καταλαμβάνουν τίς τελευταῖες θέσεις στήν κλίμακα ευφυΐας μεταξύ τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος ποῦ ἀντιμετωπίζονται διαφορετικά ἀπό τά κέντρα λήψης ἀποφάσεων σέ σχέση μέ ἄλλους ἐξυπνότερους λαούς, ἐπειδή ὁ δείκτης ευφυΐας ἀντανακλᾶ τήν ἱκανότητα τῶν λαῶν νά ἀντιλαμβάνονται τά πολιτικά, οἰκονομικά καί κοινωνικά τεκταινόμενα γύρω τούς καί συνεπῶς νά ἀντιδροῦν διαφορετικά στίς δύσκολες καταστάσεις.[...]
Ὁ χαμηλός δείκτης ευφυΐας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς

Παρασκευή, Ιανουαρίου 13, 2017

Ἡ Εὐρώπη δέν ἔχει κανένα μέλλον





«Δέν εἴδατε τί συμβαίνει... Ἕνας μετανάστης βίασε ἕνα παιδί σέ μία εὐρωπαϊκή χώρα. Τό δικαστήριο τόν δικαιολόγησε ἐπικαλούμενο δύο λόγους: ὅτι δέν γνωρίζει καλά τήν γλώσσα τῆς χώρας διαμονῆς καί δέν κατάλαβε ὅτι τό ἀγοράκι, καί ἦταν ἀγοράκι, ἀντιδροῦσε. Δέν μπορεῖ κανείς νά διανοηθεῖ τί συμβαίνει ἐκεῖ πέρα. Αὐτό εἶναι τό ἀποτέλεσμα ὅταν χάνονται οἱ παραδοσιακές ἐθνικές ἀξίες καί πράγματι δέν ξέρω ποιά ἐξήγηση μπορεῖ νά δώσει κανείς, νά νιώθει ὑπόλογος μπροστά σ' αὐτούς τούς μετανάστες ἤ κάτι ἀκόμη; Τί συμβαίνει ἐκεῖ εἶναι ἀκατανόητο.[...] Ὅμως ἡ κοινωνία, ἡ ὁποία δέν εἶναι σέ θέση νά ὑπερασπισθεῖ τά παιδιά της, δέν ἔχει αὔριο, δέν ἔχει μέλλον. Γι' αὐτό ἡ ἐμπειρία πού ἔχουν, θά τό πῶ εὐθέως, δέν εἶναι καί ἡ καλύτερη. Ἐνῶ ἐμεῖς ἔχουμε μία χιλιετή ἱστορία διαμόρφωσης ἑνός πολυεθνικοῦ κράτους καί ἡ ἐμπειρία μας αὐτή εἶναι πολύ πιό βαθιά. Ἐκεῖ ὑπάρχουν ἐπίσης πολλά προβλήματα, γι' αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐμπειρία μιλᾶμε τώρα, ὅμως εἶναι βαθύτερη καί στηρίζεται σέ καλύτερες βάσεις ἀπό αὐτή ποῦ ἔχουν ἄλλες χῶρες».

Βλ. Πούτιν, πρόεδρος τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας,31/10/2016, Ἀστραχάν, συνεδρίαση Ἐπιτροπῆς γιά Θέματα Ἐθνοτήτων. Πηγή: greece-russia2016.gr

Συντριπτική ἥττα τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης εἶναι ὁ ἐθισμός στόν παραλογισμό. Οἱ συστοιχίες τῶν ΜΜΕ ἔχουν δημιουργήσει στίς συνειδήσεις τῶν ἀποχαυνωμένων καταναλωτῶν εἰδήσεων καί ἐντυπώσεων ἕνα ἐξαρτημένο ἀντανακλαστικό: Σοκάρονται ὁποτεδήποτε ἀκοῦν τήν ἀλήθεια! Αἰφνιδιάζονται, τρομάζουν, ἐπιδιώκουν νά τερματιστεῖ ἄμεσα ἡ ἐπαφή τούς μέ τό φῶς πού λούζει τήν ἐπιφάνεια τοῦ πραγματικοῦ κόσμου, ἐκείνου πού εἶναι προσβάσιμος σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀποδράσει ἀπό τό πλατωνικό σπήλαιο τῶν ψευδαισθήσεων.

Κάθε διατύπωση συλλογισμοῦ μέ ἀρχή μέση καί τέλος, ἀποφλοιωμένου καί ἀποκαθαρμένου ἀπό τό γλοιῶδες συναισθηματικό ἰσοζύγιο τῆς προπαγάνδας, εἶχε καταλήξει νά θεωρεῖται ἀπό τίς ἀγόμενες καί φερόμενες μάζες «ρατσισμός», «διάκριση», «ξενοφοβία», «ἀκροδεξιά ρητορική». Ὅμως, ἐπειδή στή φύση ἐπικρατεῖ

Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2017

Ἡ Θράκη σέ ἰδιωτική προβολή!

Στιγμιότυπο μίας ἀπό τίς προβολές τῆς ταινίας «Ἀλέξανδρος καί Αϊσέ» στό σπίτι τοῦ σκηνοθέτη.
Ὁ Δημήτρης Κολλᾶτος εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἐλάχιστους Ἕλληνες δημιουργούς πού ἀξίζει αμφότερους τούς τίτλους: καί Ἕλληνας καί δημιουργός

«Ἀλέξανδρος καί Αϊσέ». Εἶναι μία ταινία τοῦ Κολλάτου στήν ὁποία, μεταξύ ἄλλων, διδάσκουν ἠθοποιία οἱ Σπῦρος Φωκάς, Κώστας Χατζηχρῆστος, Ἀνδρέας Μπάρκουλης, Λυκοῦργος Καλλέργης, Γιῶργος Μούτσιος.

Σ' αὐτή τήν κραυγή, πού ντύθηκε μέ εἰκόνα καί ἦχο, πρωταγωνιστεῖ ἡ Θράκη, τήν ὁποία ἡ Τουρκία καί οἱ ἐντός τῶν τειχῶν συνεργάτες της θέλουν νά γίνει τό ἑπόμενο Κοσσυφοπέδιο. Ἡ κυριολεκτική καί μεταφορική λειψανδρία, ἡ ἐνδοτικότητα τῶν πολιτικῶν, ἡ προδοσία, τό νονιλίκι πού πουλᾶ τό τουρκικό προξενεῖο, οἱ ἀγῶνες τῶν λιγοστῶν γενναίων Ἑλλήνων καί -πάνω ἀπ' ὅλα- ὁ ἔρωτας συνθέτουν μία πλοκή τόσο ἁπτή, πιθανή καί οἰκεία, πού σέ ὑποχρεώνουν νά

Τετάρτη, Ιανουαρίου 11, 2017

Κάτω τά χέρια ἀπ' τόν Γιῶργο!

Τό Πανελλήνιον ἀγωνιᾶ. Στις 19 Ἰανουαρίου δικάζεται ὁ ΓΑΠ γιά τό ἱστορικό «λεφτά ὑπάρχουν». Ὅλοι δηλώνουμε ἐθελοντές μάρτυρες ὑπερασπίσεως.

Ἀχαριστία, κυρίες καί κύριοι. Ἡ νόσος τοῦ παρελθόντος, μάστιγα τῆς ἐποχῆς μᾶς! Ὁ ἄνθρωπος πού μᾶς ἔκανε νά ἐκτιμήσουμε κάθε δευτερόλεπτο ἀπό τόν βίο μας διώκεται. Ἐκεῖνος, ὁ μοναδικός, ὁ ἀνεπανάληπτος ἡγήτωρ πού μᾶς ἔκανε νά μετρᾶμε τίς φακές μία-μία γιά νά μᾶς φανοῦν περισσότερες καί νά χορτάσουμε μέ δαῦτες, καί νά ἐκτιμήσουμε ἀκόμα καί τίς μονές φέτες ψωμιοῦ τοῦ τόστ πού περισσεύουν ἀπό τή συσκευασία, εἶναι ὑπό διωγμόν.

Ὑπεβλήθη ἀγωγή ἐναντίον του γιά μία φράση-κλειδί, πού τόν βοήθησε νά κερδίσει μία θέση στίς καρδιές μας καί ἀκολούθως τίς ἐκλογές. Τί εἶπε; «Λεφτά ὑπάρχουν!» Γι' αὐτό ἕνας ἀπόστρατος πλωτάρχης τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ προσπαθεῖ νά τόν

Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2017

Βουλευτές - ὑπάλληλοι πρωτοκόλλου


Οἱ Ἕλληνες βουλευτές, ἀναλογικά μέ τό κατά κεφαλήν ΑΕΠ τῶν πολιτῶν, εἶναι οἱ δεύτεροι πιό καλοπληρωμένοι στήν Ε.Ε. Αὐτό τό συμπέρασμα προέκυψε ἀπό τήν ἔρευνα ποῦ πραγματοποίησε ἡ ἰρλανδική εἰδησεογραφική ἱστοσελίδα Τhejournal. Οἱ ἐθνοπατέρες μας ἔχουν μέσο μισθό 61.620 εὐρώ ἐτησίως, ἐνῶ οἱ ἁπλοί φορολογούμενοι ἔχουν μέσο βασικό μισθό 18.331 εὐρώ. Δηλαδή οἱ ἐκλεγμένοι ἔχουν ὑπερτριπλάσιες ἀποδοχές ἀπό τούς ἐκλογεῖς. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ πρόβλημα. Τα ἔξοδα στελέχωσης καί λειτουργίας βουλευτικοῦ γραφείου εἶναι μεγάλα καί ἀκόμα πιό ἀκριβή ὑπόθεση εἶναι ἡ προσπάθεια διαρκοῦς ἐπαφῆς μέ τίς μάζες. Οἱ βουλευτές πρέπει νά ἔχουν ἱκανοποιητικούς μισθούς ὥστε νά ἐξασφαλίζεται -κατά τό δυνατόν- ἡ ἀνεξαρτησία τους ἀπό τά διάφορα συμπλέγματα συμφερόντων, πού πάντοτε πολιορκοῦν μέ τή σαγήνη τοῦ χρήματος τούς φορεῖς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας.

Ὅμως, ἄν τό ποσό πού λαμβάνουν συγκριθεῖ μέ τίς ἐπιδόσεις τοῦ Κοινοβουλίου στήν προάσπιση τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων καί τήν υπηρέτηση τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν Ἑλλήνων, τότε οἱ ἀπολαβές τούς κρίνονται ἐξωφρενικές. Εἰσπράττουν πολλά γιά νά προσφέρουν ἀρνητικά ἀποτελέσματα! Ἐθνική ἀνεξαρτησία δέν ὑπάρχει. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ὑπό τήν κηδεμονία τῶν πιστωτῶν. Ἀκόμα καί γιά τήν ἁπλούστερη κυβερνητική ἀπόφαση ἀπαιτεῖται

Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2017

Προαστιακός, ΗΣΑΠ καί ἄλλα ἀνέκδοτα

Στη μεγάλη φωτό βλέπουμε τόν σταθμό ΗΣΑΠ Αμαρουσίου μέ κατεβασμένα ρολά καί, στήν ἔνθετη, τά ἐπίμαχα εἰσιτήρια τοῦ προαστιακοῦ. Το ἕνα μέ ἀντίτιμο 10 εὐρώ καί τό ἄλλο μέ 6 εὐρώ.

Ἡ ὀθωμανική παράδοση στόν ἑλλαδικό χῶρο δέν ἔχει σβήσει. Τα μέσα μαζικῆς μεταφοράς δίνουν μάχη γιά νά μήν ξεχνᾶμε...

Ἀναχώρηση γιά ταξίδι. Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016, ὥρα 6.03 πρωινή. Γκισέ τοῦ προαστιακοῦ, Νερατζιώτισσα. Ἐπιβάτης πρός τόν ὑπάλληλο: «Ἕνα γιά ἀεροδρόμιο, παρακαλῶ». Ὑπάλληλος (ἄρρεν, μέ μοῦτρα, ἕνεκα μή καταπόσεως ἐπαρκοῦς ποσότητος καφέ): «Δέκα εὐρώ». Ἐπιβάτης: «Ἔχω κάρτα ἀπεριορίστων. Δέν ὑπάρχει κάποια ἔκπτωση;» Ὑπάλληλος: «Ὄχι. Ὅλα 10 εὐρώ». Ἐπιβάτης: «Μά, θυμᾶμαι, σέ προηγούμενο ταξίδι μοῦ εἶχαν ζητήσει λιγότερα». Ὑπάλληλος: «Λάθος. Δέκα εὐρώ». 

Ἐπιστροφή ἀπό ταξίδι. Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016, ὥρα 18.29. Γκισέ τοῦ προαστιακοῦ, ἀεροδρόμιο. Ἐπιβάτης πρός ὑπάλληλο: «Ἕνα γιά Νερατζιώτισσα, παρακαλῶ». Ὑπάλληλος (θήλυ, εὐγενεστάτη): «Δέκα εὐρώ». Ἐπιβάτης: «Ἔχω κάρτα ἀπεριορίστων. Ἔχει προβλεφθεῖ κάποια ἔκπτωση;» Ὑπάλληλος: «Ναί. Εἶναι τό εἰσιτήριο μέχρι τό Κορωπί πού θά πληρώσετε, 6 εὐρώ». Ἐπιβάτης: «Καί στή Νερατζιώτισσα ὁ συνάδελφός σας γιατί μοῦ εἶπε 10 εὐρώ;» Ὑπάλληλος: «Δέν θά τό

Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2017

Ἡ ἡγεσία τοῦ προσωπικοῦ παραδείγματος


«Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος λαμβάνει τά νέα τοῦ θανάτου μέσω τῆς καύσης τοῦ Ἰνδοῦ γυμνοσοφιστῆ Κάλανου». Πίνακας τοῦ Φλαμανδοῦ ζωγράφου Ζαν Μπατίστ ντέ Σαμπέιν (1631-1681).
«Ἀλλ’ ἴσως λέγει τίς, ὅτι ἐγώ προηγούμενος, χωρίς κόπου καί ταλαιπωρίας, τά ἀπέκτησα μέ τούς κόπους καί ταλαιπωρίας σας∙ καί τίς ἀπό σᾶς ὀμολογεῖ, ὅτι ἐταλαιπώρησε περισσότερον ἀπ’ ἐμοῦ δι’ ἐμέ, καί οὐχί ἐγώ δι ἐκείνον; Ἐλθέτω τίς παρών, ὅς τίς ἔχει περισσότερα τραύματα εἰς τό σῶμα του, καί γυμνωθείς ἄς τά δείξη, καί ἔπειτα νά δείξω καί ἐγώ τά ἐμά μετά ταῦτα∙ ἐπειδή ἐγώ δέν ἔχω οὐδέν μέρος τοῦ σώματος ἐκ τῶν ἔμπροσθεν ἀτραυμάτιστον∙ μήτε ὅπλον τί εὑρίσκεται, μήτε τῶν χειροκρατουμένων, μήτε τῶν ριπτουμένων, τοῦ ὁποίου νά μή ἔχω σημεῖον ἐπάνω τοῦ σώματός μου∙ ἀλλά καί μέ ξίφος ἐκ τῆς χειρός ἐπληγώθην, καί βέλος ἐκ τόξου ἐδέχθην, καί ἀπό μηχανήν ἐκτυπήθην∙  ἀλλά καί μέ λίθους καί μέ ξύλα κτυπούμενος πολλαχοῦ δία σᾶς, διά νά σᾶς δοξάσω καί νά σᾶς πλουτίσω, σᾶς ὁδηγῶ ὡς νικητάς πανταχοῦ διά πάσης γῆς καί θαλάσσης, καί ποταμῶν, καί ὀρέων, καί πεδίων καί πανταχοῦ∙ καί τούς γάμους μοῦ ἑώρτασα ὁμοίως μέ τούς δικούς σας∙ καί τά παιδία πολλῶν θέλουσιν ἔχη συγγένειαν μέ

Σάββατο, Ιανουαρίου 07, 2017

Ἡ ἑλληνική ἐκδοχή τοῦ μουσικοῦ «1812»

Ὅλα εἶναι μουσική καί τά πάντα μποροῦν νά εἰπωθοῦν μέ μουσική. Ὁ Τσαϊκόφσκι ἔχει γράψει τήν οὐβερτούρα τοῦ Μνημονίου!

Καταρχάς, νά διευκρινιστεῖ τί εἶναι οὐβερτούρα: Τό μουσικό ἔργο ἄνευ φωνητικῶν, πού ἔχει χαρούμενο ρυθμό καί ἀκούγεται συνήθως πρίν ξεκινήσει μία ὄπερα ἤ ἕνα ὀρατόριο. Το ἔθιμο ξεκίνησε στή Γαλλία. Οἱ μουσικοί ἔβαζαν τά δυνατά τους καί ἔπαιζαν τά αλέγκρα τούς τήν ὥρα πού ἔμπαινε ὁ βασιλεύς στήν αἴθουσα.

Το 1882 ὁ Ρῶσος συνθέτης Πιότρ Ἴλιτς Τσαϊκόφσκι ἀνέλαβε νά γράψει ἔργο πανηγυρικό γιά τά 70χρονα ἀπό τή συντριβή τοῦ Ναπολέοντα στή Ρωσία, πού ἔγινε τό 1812. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀναλήψεως τῆς ἱεράς ὑποχρεώσεως ἀπό τόν Τσαϊκόφσκι ἦταν ἡ

Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2017

Ἡ παρασιτική φύση τοῦ κακοῦ



«Ὁ Ἡρακλῆς στό σταυροδρόμι». Ἔργο τοῦ Ἰταλοῦ ζωγράφου Annibale Carracci (1560-1609), ἐπηρεασμένο ἀπό τόν μύθο στό ὁποῖο ὁ Ἕλληνας ἥρωας καλεῖται νά ἐπιλέξει τόν δρόμο τῆς Ἀρετῆς ἤ τῆς Κακίας. 


«Γιατί τά πάντα γίνονται χάριν τοῦ Ἀγαθοῦ, καί ὅσα εἶναι ἀγαθά καί ὅσα εἶναι αντίθετα∙ γιατί τά ἀντίθετα κάνουμε ἀπό ἄγνοια τῆς φύσης τους, παρόλο ποῦ ποθοῦμε τό Ἀγαθό.[...] Το εἶδος καί ἡ φύση τῶν κακῶν εἶναι ἔλλειψη, ἀοριστία καί στέρηση, καί ὁ τρόπος τῆς ὑπόστασης τούς μοιάζει περισσότερο μέ μία ὑπόσταση παρασιτική (παρυπόστασις), ὅπως συνηθίζουν νά λένε. Γι' αὐτό καί ἔχει εἰπωθεῖ πολλές φορές ὅτι τό κακό εἶναι ἀκούσιο. Γιατί πώς θά μποροῦσε νά εἶναι ἑκούσιο ἀπό τήν στιγμή ποῦ γίνεται χάριν τοῦ ἀγαθοῦ, ἐνῶ ἀπό μόνο του δέν εἶναι τό ἀντικείμενο τῆς ἐπιθυμίας καί τῆς βούλησης κανενός ὄντος;» Πρόκλου, «Περί τῆς τῶν κακῶν ὑποστάσεως», Ἅπαντα, ἐκδόσεις Κάκτος, τόμος 36, σ. 457.

Ἕνας ἀπό τούς εἰς ὅλους προσβάσιμος ἀλλά ἄγνωστος στό εὐρύ κοινό θησαυρός εἶναι ἡ σειρά τῶν σωζόμενων ἔργων τοῦ Πρόκλου, ποῦ ἦταν ἕνας ἀπό τούς τελευταίους τιτάνες τῆς

Πέμπτη, Ιανουαρίου 05, 2017

Ἑλληνικό μετεωρολογικό Ράγκναροκ

Οἱ «ὑπερκαταιγίδες» τοῦ φθινοπώρου καί οἱ «πύρινες λαίλαπες» τοῦ θέρους ἔδωσαν τή θέση τους στούς «ἱστορικούς» χιονιάδες τοῦ χειμώνα...

Το παρόν γράφτηκε ἐντός τοῦ πρόχειρα κατασκευασμένου ἰγκλοῦ, τό ὁποῖο στήθηκε ἄνευ πολεοδομικῆς ἀδείας στή συμβολή τῶν ὁδῶν Ερατοσθένους - Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ὅπως ἀποδείχθηκε, δέν εἶναι καί τόσο εὔκολο νά γράφεις τήν ἴδια στιγμή πού ἔχει ξεσπάσει τό Ράγκναροκ (το τέλος τοῦ κόσμου γιά τούς Σκανδιναβούς).

Ἄν παρακολουθεῖς δελτία εἰδήσεων μέ ἐκφωνητές ἐκείνους πού

Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2017

Ὁ Ἀμοντιλάδο καί τό ἀφορολόγητο


Στα ἀδιέξοδα τῆς καθημερινότητας ἡ Τέχνη μπορεῖ νά δώσει τίς δέουσες λύσεις. Ἐφοδιαστείτε μέ Τέχνη, τοῦβλα καί λίγο ἀσβέστη...

Ἔντγκαρ Ἄλαν Πόου. Μόνο αὐτός, ὁ πατριάρχης τοῦ γοτθικοῦ τρόμου καί γεννήτωρ τῶν «ἀστυνομικῶν» ἱστοριῶν, θά ἔγραφε κάτι ἀντάξιο τοῦ ἑλληνικοῦ φορολογικοῦ συστήματος.

Ὁ ἄνθρωπος εἶχε καί χιοῦμορ (μαύρο, κατράμι, ἀλλά ἐξαίσιο) καί φαντασία, καί ὑποδειγματικό τρόπο νά ἀναπτύσσει τίς ἱστορίες του. Οἱ χαρακτῆρες, οἱ πράξεις τους καί οἱ παραξενιές τῆς μοίρας ξεδιπλώνονταν τόσο ἁρμονικά καί ἀβίαστα στά λεπτοδουλεμένα κείμενά του ὥστε ἀναρωτιόσουν ἄν ὅλα ὅσα διάβαζες ἦταν

Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2017

The Greek Gods

Μαθήματα δημοσιογραφικῆς δεοντολογίας

Ἡ σύγχρονη τηλεοπτική δημοσιογραφία δέν ἀπαιτεῖ ἀξεσουάρ ὅπως κασετοφωνάκι, φωτογραφική μηχανή, φορητό ὑπολογιστή κ.ἄ., ἀλλά χεράκι κρουπιέρη 

Οἱ φωτογραφίες πού κοσμοῦν τό παρόν εἶναι ἀντιπροσωπευτικές μίας ἐποχῆς ποῦ ἡ ὡραία Ἑλλάς ἀγόρασε μέ δόσεις καί πληρώνει τοῖς μετρητοῖς, μέ βαρύτατο ἐπιτόκιο. Μία κυρία ὀνόματι Τατιάνα μοστράρει στήν τηλεόραση κάποιες ἀπεμπλουτισμένες λεκτικές δεξιότητες πού συνοδεύονται ἀπό μία ἀνυπέρβλητα ἁρμοστή σέ ἐκείνην καπατσοσύνη. Ποζάρει καμαρωτή δίπλα σέ κάτι πού μοιάζει μέ ἐνυδρεῖο. Μέσα στό κυτίον τοῦτο, τό ἐνυδρειόσχημο, δέν κολυμποῦν ἰχθύες, ἀλλά πετοῦν καί στροβιλίζονται πενηντόευρα! Τα βλέπει ὁ δημότης τοῦ ἑλληνόφωνου Μπατιριστάν καί νιώθει σάν τόν Σεραφῖνο (τόν ἥρωα τοῦ κόμικ), ὅποτε κόζαρε λιγουρεμένος τά

Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2017

Τό ἀποφασιστικό πρῶτο πλῆγμα



Ἀπό τό ἐσωτερικό τῆς Ἁγίας Σοφίας στήν Κωνσταντινούπολη: ψηφιδωτό μέ ἑξαπτέρυγο ἄγγελο (Σεραφείμ), πού εἶχε καλυφθεῖ μέ γύψο μετά τήν Ἅλωση καί ἀποκαλύφθηκε σέ ἐργασίες συντήρησης πρίν ἀπό λίγα χρόνια. Ἔνθετη: Το βιβλίο τοῦ Βλαχογιάννη, ὅπου ἀναφέρεται τό ἐπεισόδιο μέ τόν Κολοκοτρώνη.

«Οἱ Ἕλληνες πολλές φορές στήν ἀπελπισιά τους, βλέποντας πώς ὁ Ἰμπραήμ πασσάς ἦταν ἀνίκητος μέ πόλεμο, συλλογιστήκανε νά βροῦνε τρόπο νά σκοτωθῆ. Καθένας ἔλεγε τή γνώμη του, καί ὄχι λίγοι παρουσιαστῆκαν πρόθυμοι ν' ἀναλάβουν τό σκοπό. Παρουσιάστηκε τότε κι ἕνας Κύπριος στόν Κολοκοτρώνη. Ἄρχισε νά τοῦ παρασταίνη μέ λόγια καί κινήματα πώς θάκανε τό φονικό· ἔδειχνε τό μαχαίρι γυμνό στό Στρατηγό, τόφερνε ἀπάνω - κάτω... καί πολύ κοντά στόν Κολοκοτρώνη. 
Προσεχτικός ὁ Γέρος πάντα, ἄρχισε νά πονηρεύεται μήν ἦταν ἐκεῖ πέρα ἄλλο τίποτε. Ἔκαμε πῶς τόν πονοῦσε τό νύχι τοῦ χεριοῦ, τράβηξε τό γιαταγανάκι, πούφερνε πάντα στό σελάχι του, γιά νά κόψη τάχα τήν παρωνυχίδα, καί κρατώντας τό στό χέρι ἄκουγε τό ρήτορα ἐνῶ ἔλεγε μέ τό νοῦ του:
-Λέγε τώρα ὅ,τι θέλης...»

Γιάννη Βλαχογιάννη «Ἱστορική Ἀνθολογία - Ἀνέκδοτα, γνωμικά, περίεργα, ἀστεία ἐκ τοῦ βίου διασήμων Ἑλλήνων 1820-1864», ἐκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 207

Αὐτό τό ἀνθολόγιο ἀπαρτίζεται ἀπό μικρές ψηφίδες πού συνθέτουν μεγάλες ἀλήθειες γιά τό Γένος μας, τούς πρωταγωνιστές τῆς Ἐθνεγερσίας καί τά διαχρονικά προβλήματα καί προκλήσεις πού ἐμφανίζονται ἐνώπιον τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας καί τῶν ἁπλῶν, καθημερινῶν ἀνθρώπων. Ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, ὁ ἄνθρωπος πού ἐντόπισε τό ἀρχεῖο τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη καί ἐξέδωσε τά ἀπομνημονεύματά του, προσέφερε στόν λαό μας ὑπηρεσίες πολύτιμες καί γνώσεις ἀνεκτίμητης ἀξίας.

Γιά παράδειγμα, σέ αὐτό τό ἐπεισόδιο τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ 1821, τό ὁποῖο ἀναφέρεται γιά πρώτη φορά στό ἔργο τοῦ Ν. Σπηλιάδου (τόμος Β', σελ. 492, ἔτος ἔκδοσης 1852), ὁ οὐδέποτε ἀποστρατευθείς καί πάντοτε ἐν ὑπηρεσία εὑρισκόμενος (στις συνειδήσεις τῶν Νέων Ἑλλήνων) ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης διδάσκει τήν

Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2017

Μία «μεγάλη ἰδέα» γιά τούς Ἕλληνες


Ὅλοι πρέπει νά εἶναι εὐγνώμονες γιά ὅσα ἔχουν, ἀλλά καί νά προσπαθοῦν γιά κάτι καλύτερο, σπουδαιότερο, ἀνθεκτικότερο στόν χρόνο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση δέν συμβαδίζει μέ τό βάλτωμα καί τήν στασιμότητα, ἀλλά ἐπιδιώκει, ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ φύση, τήν ἐξέλιξη.

Ἡ νέα χρονιά πού ξεκινᾶ γιά τήν ἀνθρωπότητα -τουλάχιστον γιά ὅσους μετροῦν τόν χρόνο τους μαζί μέ τήν χριστιανική Δύση- θά εἶναι, ὅπως καί οἱ ἄλλες, δύσκολη. Οὐδέν καλό θά προκύψει δίχως ἀγώνα. Το αὐτό ἴσχυε, ἰσχύει καί θά ἰσχύει γιά τήν πατρίδα μας.

Ἡ Ἑλλάδα τά τελευταία χρόνια δέν ἐξελίσσεται - παρακμάζει. Οἱ κόντρα ἄνεμοι στήν οἰκονομία, οἱ κλυδωνισμοί στήν κρατική μηχανή καί οἱ κοινωνικές ἀβαρίες δέν εἶναι τά αἴτια, ἀλλά τά συμπτώματα τῆς βασικῆς νόσου: αὐτή εἶναι ἡ ἔλλειψη μίας «μεγάλης ἰδέας» πού θά ἐμπνεύσει, θά κινητοποιήσει καί θά συντονίσει τόν λαό σέ μία ἀκόμα μεγαλύτερη προσπάθεια γιά

A concept of Time

Short description: A computer’s keyboard, owned by Panagiotis Liakos, which happens to think of himself as a rather obedient servant of Logos and a worshipper of the ghosts and spectres and apparitions of long forgotten poets, proved to be possessed by a wondering spirit and have stricken some weird and obscure verses for the New Year of old and present times. 

In the midst of joy a winter breeze of cold works like a decoy
At night we await; A New Year is coming – alas that’s the bait
All candles lit, fresh fruit on the table and drinks and roasted meat 
These are our mortal ways. Forgetting by bliss the sorrows of days

Hearing a voice somewhere near? Is it true or madness? It’s here! 
“Rejoice my friends, immerse in feast and unleash your inner beast
feel the heat of celebration for every second lived is His donation
something’s coming! Our place is his station. Rise up and give an ovation”

Who’s there? Who is talking? Something weird our lives is stalking.
We don’t want any advices. He who gives them must have vices
Maimed his conscience, dead his brain, spirit dry and future drained
like a lake betrayed by water and a groom that lost his bride and vainly sought her

“Time I am, a God your present swallows as is the

Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2016

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2016

Ὁ Καμίνης ἀνακάλυψε τόν τροχό!


Ὁ ἄνθρωπος πού ἀστοχεῖ στίς ἀντίστροφες μετρήσεις γιά τή λήξη τοῦ χρόνου «ἐφηῦρε» ρόδα. Δέν γυρίζει ἀλλά πολύ... μυρίζει!

Ἡ καρακιτσάτη ρόδα πού μαζεύτηκε κακήν κακῶς δέν εἶναι τό αἴτιο τοῦ καμινισμοῦ ἀλλά ἡ ὕστατη συνέπεια του. Πώς μπῆκε στήν πλατεία Συντάγματος καί πώς βγῆκε μόνο ὁ Καμίνης ξέρει. Καμίνης εἶναι ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων - ἤ τέλος πάντων ὅσων ἔχουν ἀπομείνει Ἀθηναῖοι. Αὐτός ὁ δήμαρχος εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι δείχνει. Ὁ τρόπος πού μιλᾶ. Αὐτά πού λέει. Ὁ τόνος τῆς φωνῆς του. Το βλέμμα του. Οἱ κινήσεις. Ἐκεῖνος (ὁ ΓΑΠ, ἀσφαλῶς) πού τόν διάλεξε ὡς προτεινόμενο τῆς πασοκάρας γιά τόν δῆμο. Τά πλήθη πού τόν ψήφισαν. Τα φυλλάδια ὑπέρ του σέ ἄπταιστα παστοῦν, οὐρντοῦ καί ἀραβικά πού γέμισαν τήν Ἀθήνα πρίν ἀπό τίς δημοτικές ἐκλογές. Ὁ τρόπος πού πολιτεύεται. Ὅλα παραπέμπουν σέ αὐτό πού βλέπουμε, μυρίζουμε, ἀγγίζουμε στήν πόλη τῶν πόλεων, πού κατάντησε κάτι ἀπό δῆμο Καμίνη.

Μία ρόδα μπαίνει ἀέρα πατέρα, γίνεται ντόρος καί μαζεύεται νύχτα. Αὐτό εἶναι ἡ δημαρχία του. Ὁ Σημίτης, κάποτε, εἶπε τό περιβόητο «αὐτή εἶναι ἡ Ἑλλάδα». Φυσικά, δέν εἶναι αὐτή ἡ Ἑλλάδα. Οὔτε ἡ καμίνειος ἀθηνοφάνεια δέν εἶναι αἱ Ἀθῆναι. Ὅ,τι ἔχει ἐντός του κάθε ἄνθρωπος αὐτό ἐκδηλώνει καί

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2016

Ἀκόμα ἕνας μικρός τυμπανιστής

Χιόνια στό καμπαναριό, κέρδη ὁ ἔφορας προσμένει. Χιόνια στό καμπαναριό καί τά χρέη ἕνα σωρό!

Μία πού εἶναι τῆς μοδός τοῦτα τά τραγουδάκια, ἄς ἄδουμε ὅλοι μαζί μία παραλλαγή τοῦ «Μικροῦ τυμπανιστῆ»:

«Μοῦ ’παν χρωστᾶμε τριακόσια (καί) δισ. (παραπαπαμπάμ), τό φέσι φτάνει στήν ἄκρἡ τῆς γῆς (παραπαπαμπάμ). Τὁν Τσακαλῶτο βλέπω στό Γιουρογκρούπ (παραπαπαμπάμ), ἀκούει τόν Σόιμπλε, πέφτει, ἀκούγεται γκούπ (παραπαπαμπάμ, παραπαπαμπάμ).

Ἀλέξης Τσίπρας πρωθυπουργός (παραπαπαμπάμ) καί ὁ Ζουράρις ὑφυπουργός (παραπαπαμπάμ). Τρελοκομεῖο ὡραία Ἑλλάς (παραπαπαμπάμ). Καί στή Βουλή μας ὁ κατιμάς (παραπαπαμπάμ, παραπαπαμπάμ).

Βρέ, στό Ἀμέρικα ἀλλάξαν πολύ (παραπαπαμπάμ). Πρόεδρος Ντόναλντ μέ το

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 26, 2016

Δῶρο ἕνα βιβλίο γιά κάθε ἀριστερό!

Ἀριστερά: τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Δ. Τσιμπουκίδη καί δεξιά ὁ συγγραφέας τῆς μελέτης γιά τή σχέση τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας μέ τούς 'κλασικούς' τοῦ μαρξισμοῦ.

Το πάθος τῶν κλασικών τοῦ μαρξισμοῦ Καρλ Μάρξ, Φρίντριχ Ἔνγκελς καί Βλαντιμίρ Οὐλιάνοφ (Λένιν) γιά τήν ἀρχαία Ἑλλάδα

Αὐτές τίς ἅγιες μέρες, ἀντί νά ἔρχεστε στή δυσάρεστη θέση νά λογομαχεῖτε μέ ὅσους θαυμάζουν τήν ἀδαημοσύνη ἀριστεριζόντων νεοταξιτῶν, πού ἐχθρεύονται τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό Λόγο, δωρίστε τούς ἕνα βιβλίο ποῦ μπορεῖ νά τούς ἀνοίξει τά μάτια. Τιτλοφορεῖται «Οἱ κλασικοί τοῦ μαρξισμοῦ γιά τήν ἀρχαία Ἑλλάδα» καί ἔχει γραφτεῖ ἀπό τόν Δ. Τσιμπουκίδη. Ὁ Δημήτρης Τσιμπουκίδης (1921-2006) ἦταν ἀνατολιστής, ἀλεξανδρολόγος, ἱστορικός, μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Τό 1965 τοῦ ἀνατέθηκε ἀπό τόν Μ. Α. Κοροστόβτσεφ (τακτικό μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς ΕΣΣΔ) νά συγκεντρώσει καθετί σχετικό μέ τήν ἑλληνορωμαϊκή ἐποχή στά ἔργα τῶν Μάρξ, Ἔνγκελς, Λένιν. Ἔτσι ἀπέκτησε πρόσβαση σέ ὅλα τά ἀρχεῖα, τά μουσεῖα, τίς βιβλιοθῆκες τῆς ΕΣΣΔ. Ταξίδεψε γι' αὐτόν τόν ἐρευνητικό λόγο σέ ὅλες τίς σοβιετικές δημοκρατίες. Ἀποτέλεσμα τῆς πολυετοῦς καί ἐπίμοχθης ἔρευνας εἶναι τό βιβλίο ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται τά παρακάτω ἀποσπάσματα.

Κάρλ Μάρξ

σ.σ. 16-18: «Ἤξερε καλά τήν ἀρχαία ἑλληνική καί λατινική, τόσο ἄνετα, πού ὅταν κάποιος διάβαζε, ὁ νεαρός Κάρλ μποροῦσε ἀμέσως νά μεταφράζει ἐλεύθερα στά γερμανικά τό κείμενο πού ἄκουγε.[...] Ἀπό μικρός ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τήν ἑλληνική μυθολογία. Ἡ μορφή τοῦ Προμηθέα, πού

Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2016

Καλὰ Χριστούγεννα! Merry Christmas!

‎Τελικὰ ὅλη ἡ πολιτικὴ πρόταση συνοψίζεται σὲ δυὸ λέξεις. Ὅποιος ἀποφεύγει νὰ πεῖ "καλὰ Χριστούγεννα" εἶναι σίγουρα νεοταξίτης. Ὅποιος τὸ λέει μπορεῖ καὶ νὰ μὴν εἶναι.

The strongest political message of our times: Merry Christmas!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 23, 2016

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό

Ἀπό τό διαδίκτυο: «Πιεῖτε σάν νεροφίδες, φᾶτε τοῦ σκασμοῦ κι ἕνας χοντρός μέ κόκκινα ροῦχα θά σᾶς φέρει δῶρα»

Εἶναι -στ' ἀλήθεια- μαγικός ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον τά μέσα μαζικῆς ἐξημέρωσης ἀντιστάσεων καί ἐξαχρείωσης ἐνστίκτων κρύβουν ἀπό τήν ἑορταστική περίοδο τόν πρωταγωνιστή: τόν Ἰησοῦ Χριστό! Κουβέντα δέν ἀκούγεται γιά Ἐκεῖνον, τήν ἱστορία τῆς γέννησής Του, τό βαθύ νόημα πού ἔχει αὐτή ἡ ὑπέροχη περιπέτεια γιά τήν ἀνθρωπότητα. Τα Χριστούγεννα γιά τά ΜΜΕ εἶναι μία ἡμερολογιακή ἔνδειξη, ἕνας δείκτης κατανάλωσης, μία ἀτζέντα πολιτικοῦ, πού τά στηρίζει καί στηρίζεται ἀπό αὐτά, μία ἐξαιρετική ἀφορμή γιά ταξιδιωτικό ρεπορτάζ μέ τίτλο «Οἱ γιορτές τῶν ἐπωνύμων». Ὁ μόνος πού δέν ἔχει ὄνομα καί ἰδιότητα γιά τούς «ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου» εἶναι ὁ Χριστός.

Τά κανάλια θά στήσουν τίς κάμερές τούς στή

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2016

Merry Christmas Kyriakos!

Ἄς πεῖ κάποιος στὸν κύριο Μητσοτάκη ὅτι στὴν Ἑλλάδα ἡ ἑορταστικὴ περίοδος για τὴν πλειοψηφία δεν εἶναι οὐδετερόθρησκη καὶ ὅτι ἡ σκόπιμη παράλειψη τῆς λέξεως Χριστούγεννα ἀπὸ τὴν κάρτα τῆς ΝΔ δέν θά περάσει ἀπαρατήρητη.

Το νόημα τοῦ ἑλληνικοῦ βίου

Τό ἔθνος μας αὐτοπαγιδεύτηκε στήν ἔλλειψη νοήματος, στή βεβαιότητα τῆς ἀδυναμίας νά παράξει γεγονότα καί νά προκαλέσει ἐξέλιξη.

«Ὅταν ρίχνεις μία πέτρα στό νερό, βρίσκει τόν συντομώτερο δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν βυθό. Το ἴδιο συμβαίνει ὅταν ὁ Σιντάρτα ἔχει μία φιλοδοξία, ἕνα σκοπό. Ὁ Σιντάρτα δέν κάνει τίποτα∙ περιμένει, σκέπτεται, νηστεύει, ἀλλά περνάει μέσα ἀπό τίς ὑποθέσεις τοῦ κόσμου σάν τήν πέτρα ἀπό τό νερό, χωρίς νά κάνει τίποτα, χωρίς νά κινεῖται: κάτι τόν ἑλκύει καί ἀφήνεται νά παρασυρθεῖ. Ὁ σκοπός του τόν τραβάει, γι' αὐτό καί δέν ἐπιτρέπει σέ τίποτα νά μπει στό μυαλό του, πού νά εἶναι ἀντίθετο στό σκοπό του. [...] Ὁ καθένας μπορεῖ νά κάνει θαύματα, ὁ καθένας μπορεῖ νά πλησιάσει τόν στόχο του, ἄν ξέρει νά σκέφτεται, νά περιμένει καί νά νηστεύει».
Hermann Hesse «Σιντάρτα», ἐκδόσεις Λυχνάρι - Καλλιθέα: 1984, σελ. 67

Ὁ «Σιντάρτα» τοῦ Hermann Hesse (1877-1962) εἶναι λογοτέχνημα πού διαβάζει συνήθως κάποιος στήν ἐφηβεία του. Στη συνέχεια τό λησμονᾶ, ἀφοῦ παρασύρεται ἀπό τά μανιασμένα ρεύματα τοῦ βίου. Σε κάποιο ἄλλο σημεῖο τῆς θαλασσοπλοΐας του, ἄν εἶναι ἀρκετά τυχερός νά τό ξαναδιαβάσει, ἀντιλαμβάνεται πόσο ἔχει ἐπηρεαστεῖ ἀπό αὐτό - πόσο ἔχει λειτουργήσει ἐντός του, ἐπί μεγάλο διάστημα, κι ἐκεῖνος δέν τό

Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2016

No space no time - we'll catch the wind

Ἀφιερωμένο σ' ὅσους δέν περιμένουν πιά, ἀλλά πολεμοῦν γιά τήν νίκη.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 15, 2016

Βάψτε Τοῦρκο τόν Γιῶργο Καμίνη!

Φωταγώγησε τό δημαρχεῖο (που δέν τοῦ ανήκει) μέ τά χρώματα τῆς τουρκικῆς σημαίας. Μεγάλο καημό πρέπει νά τό 'χε...

Ὁ κ. Καμίνης ἀποτύπωσε διά φωτισμῶν τά χρώματα τῆς παντιέρας τῆς χώρας τοῦ Μωάμεθ Β', τοῦ Κεμάλ, τοῦ Ἐρτογρούλ καί τοῦ Τοπάλ Ὀσμάν στό δημαρχεῖο τῆς Ἀθήνας (μεγάλη φωτογραφία).


Ἔτσι γούσταρε, ἔτσι ἔγινε. Καί μερικοί ἀναγνῶστες, λοιπόν, ποῦ ἔχουν ταλέντο στά εἰκαστικά καί γουστάρουν νά βάψουν Τοῦρκο τόν ἴδιο τόν δήμαρχο, μποροῦν νά τό δοκιμάσουν ἐδῶ!

Με νερομπογιές, μαρκαδόρο ἤ ὁποιονδήποτε χρωστήρα τῆς ἀρεσκείας τούς. Παρακαλοῦμε γεμίσατε τά...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 12, 2016

Ἔθνος σημαίνει κοινό πεπρωμένο

1. Ἡ «κοιλάδα τῶν πεσόντων». Μνημεῖο γιά ὅλους τούς νεκρούς τοῦ Ἱσπανικοῦ  Ἐμφυλίου.
2. Ὁ Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντέ Ριβέρα. 3. Το ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Χ. Γούδη.

«Τί, λοιπόν, μπορεῖ νά κάνει κανείς γιά νά ξαναδώσει ζωή στόν πατριωτισμό τῶν μεγάλων ἑτερογενῶν μονάδων; Τίποτε δέν θά ἐξυπηρετοῦσε καλύτερα ἀπό μία ἀναθεώρηση τῆς ἔννοιας τοῦ ἔθνους ξεκινώντας ἀπό διαφορετικά σημεῖα ἀναφοράς. Μέσα σέ ἕνα τέτοιο πλαίσιο μποροῦμε νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό ὅσα ἔχουν λεχθεῖ γιά τήν διαφορά μεταξύ ἀτόμων καί προσώπων. Ὅπως ἀκριβῶς τό πρόσωπο δέν εἶναι παρά τό ἄτομο ἰδωμένο σέ σχέση μέ τήν κοινωνία, τό ἔθνος δέν εἶναι παρά ὁ λαός ἰδωμένος σέ σχέση μέ τήν οἰκουμενικότητα. 

Κάποιος δέν εἶναι πρόσωπο ἐπειδή εἶναι ξανθός ἤ μελαχρινός, ψηλός ἤ κοντός, μιλάει τή μία γλώσσα ἤ τήν ἄλλη, ἀλλά εἶναι πρόσωπο λόγω τῶν προσδιορισμένων κοινωνικῶν του σχέσεων. Κάποιος τότε μόνο εἶναι πρόσωπο, ὅταν δέν εἶναι μόνο αὐτός, ἀλλά καί ταυτόχρονα καί ἕνας “ἄλλος”. Με ἄλλα λόγια, βρίσκεται σέ ἀντίθεση μέ ἄλλους, ἕνας πιθανός χρεώστης ἤ ὀφειλέτης σέ σχέση μέ ἄλλους.[…] 

Ἡ προσωπικότητα λοιπόν δέν καθορίζεται ἐκ τῶν ἔσω, μέ τή λογική μίας συνάθροισης κυττάρων, ἀλλά ἐκ τῶν ἔξω, μέ τή λογική συγκεκριμένων σχέσεων. Κατ’ ἀνάλογο τρόπο, ἕνας λαός δέν εἶναι ἔθνος λόγω κάποιας φυσικῆς ἰδιότητας ἤ κάποιας τοπικῆς χρώσεως ἤ γεύσεως, ἀλλά διότι εἶναι

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2016

Ἕνα φέσι στόν κύριο, γρήγορα!

Πρῶτος στά ἀριστερά βρίσκεται ὁ κομπάρσος τοῦ Ἐρντογάν Γιῶργος Παπανδρέου.

Ἀείποτε, ἡ μεγαλύτερη ἄσκηση αὐτοσυγκράτησης: Νά βλέπεις πράος τον ΓΑΠ αφενός νά καλοπερνᾶ καί αφετέρου νά κάνει τόν κομπάρσο στούς Τούρκους...

Ἔβαλε τήν Ἑλλάδα στό Μνημόνιο καί ἐξ αὐτοῦ χιλιάδες χώθηκαν σέ τάφους. Αὐτός μέ τά σκοτωμένα ἑλληνικά του, τίς αμερικανιές του, τά ντισκοζεϊμπέκικα, τά σαρδάμ, τόν θίασο πού ἔκοψε τίς συντάξεις τῶν γέρων καί πῆρε τό ψωμί ἀπό τό στόμα των ἀνήμπορων. Αὐτός μᾶς ἔχωσε στό Μνημόνιο καί ἑκατοντάδες χιλιάδες παραχώθηκαν στά ἀζήτητα τῆς κοινωνίας. Πετάχτηκαν σέ ράντσα νοσοκομείων, σέ ἱδρύματα, σέ χαρτόκουτα στούς δρόμους. Ἀπό τό στόμα αὐτοῦ ξεβράστηκε τό «λεφτά ὑπάρχουν» καί ὕστερα πύκνωσαν οἱ οὐρές στά συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν δήμων ἀπό τούς πεινασμένους.

Αὐτός ἀκόμα κυκλοφορεῖ ἄνετος καί